2 sene önce türlü maceralarla iPhone almıştım, burada da yazmıştım. Üzerinden 2 sene geçti, iPhone’u aldığıma pişman oldum bu süreç içinde. İlk aldığım zamanlar epeyce kurcaladım, türlü abukluklar denedim, jailbreak yaptım, SSH ile bağlandım, VNC kullandım, uShare dahi denedim. Ama hiç zevk vermedi. En önemli nedeni, iTunes bağımlılığıydı. Kimisi pek bir seviyor bu iTunes denen naneyi ama bence nefret edilesi bir zorunluluk. Başka bilgisayarlardan veri/müzik alamamak, götürememek, taşıyamamak çok aptalcaydı. Hele telefona müzik yüklemek için playlist oluşturmak zorunda olmak, telefona senkron edilecek şeyleri elle seçmek, ya da tüm arşivi telefona yüklemeye çalışmak (ki mümkün değil) gibi salak salak şeyler. Bu yüzden telefonda hiç müzik dinlemedim. iTunes u da sadece versiyon updatelerini yapmak için kullandım. Onu da her yaptığımda telefon daha da yavaşlayarak çekilmez bir hale geldi. Geç tepki vermeler, açılışın 1 dakikadan daha uzun sürmesi, süper yavaş uygulamalar, vs. Linux kullanan adam için çekilmez birşey böyle bir telefon. Şarj etmek de ayrı bir sorun. Zaten çoğu büyük ekranlı telefon gibi pil ömrü çok kısa, üstüne üstlük yalnızca kendi kablosuyla şarj edilebilmesi çok kısıtlayıcı idi. Ben bu düşünceler içinde günden güne telefondan nefret ededurayım, haber geldi ki Softbank Desire HD’yi getiriyormuş. Sonunda Android kullanabilecektim. Bir sevinç, bir mutluluk ki sormayın gitsin. Hazır 2 yıllık sözleşme de bitmiş. Koştuk Softbank’a. Macera tekrar başladı. Read more »