Bugün süper bi özelliğimi keşfettim. 2 haftada herkesi sular seller gibi Japonca bildiğime inandırmışım, nasıl becerdiysem. Bu inandırıcılığımı başka işlerde de kullanırsam köşeyi dönebilirim. Nasıl oluyor da oluyor anlamıyorum. Bugün Tokyo ve Kyushu Üniversitelerinden seminer için gelen 2 profesörün sunumlarını dinlemek mecburiyetinde bırakıldım. Yaklaşık üç buçuk saat sürdü. Sıkıntı ve uyku birbirine karıştı. Arada yakalayabildiğim – önceden duymuşluğum olan – birkaç kelimenin anlamı neydi diye düşünürken o kısım bitip diğerine çoktan geçiyordu zaten. Okuma yazma bilmeyen çocuğun kitabı alıp resimlerine bakması gibi slaytlardaki resimleri inceledim saatlerce. Pek de özenerek hazırlanmıs slaytlar değildi. Hal bu ki ne de güzel çalışmalara benziyordu anlattıkları. İnandırıcılığım tavan yapmış olacak ki, çıkışta da seminerde öğrendiklerim hakkında rapor yazılması gerektiğini – tabi yine japonca olarak – söylediler. Bilenlere sordum da ordan öğrendim öyle söylediklerini. Yoksa bildiğimden değil. Şimdi rapora dizeceğim incileri düşünüyorum. Hangi resimden başlasam anlatmaya acaba? Bir tanesini net hatırlıyorum. Bir yerli (Japon) ve bir yabancının (Ben) kanji okuduğu sıradaki beyin fonksiyonlarını karşılaştırmalı gösteren hareketli bir grafikti. Epey de hatılıyorum bakın, o kadar da boş boş bakmamışım yani. Bu şekilde duyarak öğrenmeye devam edersem önümüzdeki yıl bu vakitlerde おかあさん(anne), おとうさん (baba) diyor olurum herhalde. Bi yandan Japonca dersi de alıyorum da kısa zamanda yırtarım inşallah. Herşey kuralına uygun olsun diye önümüzdeki hafta Salı günü anne-baba deyip bir üst kademeye (mama) geçmeyi planlıyorum. Bu arada araştırma konumla ilgili detaylar da hafiften gün yüzüne çıkmaya başlıyor. Henüz kendisini göremediğim bir robor kol ile haşır neşir olacakmışım. En güzel yanı da embedded Real-Time Linux kullanıyor olması. Kesin olmamakla beraber robotun acı çekmesini sağlayacak bir proje olması muhtemel. Detaylar önümüzdeki zamanlarda ortaya çıkacaktır.